W związku z licznymi ograniczeniami, jakie wprowadził serwis ovh dla darmowych kont zostałem niejako zmuszony do przeprowadzki na nowy serwer. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo w wyniku moich poszukiwań natrafiłem na bardzo ciekawy zagraniczny darmowy hosting.
Nowy blog znajduje się pod adresem: www.cyfron.co.cc gdzie wszystkich serdecznie zapraszam.
Blog znajdujący się na serwerach ovh nie będzie kontynuowany.
Squid dla Windows, czyli jak przyspieszyć internet w domu i zmniejszyć ilość pobranych danych. Ta porada powinna przydać się tym, którzy korzystają z wolnego łącza i/lub mają limity na ilość pobranych danych, np. dostęp do internetu przez sieci komórkowe. Squid, to nic innego jak serwer cache-proxy, domyślnie stworzony dla platformy linuksowej, ale jest też port dla Windowsa. Instalkę Squida dla Windows’a możemy ściągnąć ze strony projektu.
Instalacja polega na rozpakowaniu archiwum do katalogu c:/squid, oczywiście może to być inny katalog ale wtedy musimy zmienić wszystkie ścieżki w pliku konfiguracyjnym squid.conf. Następnie należy zmienić nazwy plików:
stworzyć wszystkie brakujące katalogi podane w squid.conf uruchomić linię komend poleceniem cmd i dodać squida do usług systemowych Windowsa: squid -i, stworzyć katalogi cache: squid -z. Następnie należy wejść do narzędzi systemowych Windows i uruchomić usługę Squid.
Jak już mamy poprawnie zainstalowanego i skonfigurowanego squida, wystarczy teraz w przeglądarce internetowej ustawić serwer proxy na localhost:3128.
Jeżeli mamy chęć, to możemy jeszcze podrasować trochę naszego squida, dokonując zmian w pliku squid.conf. Osobiście polecam porady podane w tym artykule.
Oryginalna instrukcja instalacji: squid.acmeconsulting.it/SquidNT26.html
Dzisiaj opiszę w prosty i przejrzysty sposób, jak skonfigurować serwer DHCP w systemie linuks. Nie będę opisywał jak zainstalować taki serwer, ponieważ w każdej dystrybucji wygląda to trochę inaczej.
Najpierw odszukujemy plik konfiguracyjny, najczęsciej będzie to: /etc/dhcpd.conf i go edytujemy:
#Definiujemy parametry sieci
shared-network nazwa_sieci { #nazwa sieci
subnet 10.196.0.0 netmask 255.255.255.0; { #adresacja podsieci 1
option domain-name-servers 10.196.0.1, 10.196.0.2; #adresy serwerów DNS
option broadcast-address 10.194.0.255; #adres broadcastu
option subnet-mask 255.255.255.0; #maska podsieci
option routers 10.194.0.254; #adres bramy
}subnet 10.168.0.0 netmask 255.255.240.0 { #adresacja podsieci 2
option domain-name-servers 10.168.0.1, 10.168.1.1; #adresy serwerów DNS
option broadcast-address 10.168.15.255; #adres broadcastu
option subnet-mask 255.255.240.0; #maska podsieci
option routers 10.168.0.254; #adres bramy
}}
Opcje, które możemy wstawić w sekcji subnet:
range <adres ip startowy> <adres ip koncowy> - komendą range definujemy początkowy i końcowy adres ip jaki może przydzielić DHCP. Np. range 192.168.1.100 192.168.1.200 - spowoduje że serwer DHCP będzie przydzielał adresy od 192.168.1.100 do 192.168.1.200.
default-lease-time <czas w sekundach> - okres ważności dzierżawy adresu IP liczony w sekundach. Poinformuje to komputer który skorzysta z DHCP o tym ile czasu spokojnie może ten adres IP używać. Przykładowo dzierżawa na jeden dzień to: default-lease-time 86400.
option domain-name “domena” - ta opcja informuje o tym w jakiej domenie pracują komputery w naszej sieci. Przykładowy wygląd tej opcji to: option domain-name “wiosenna.com”.
option domain-name-servers <adres ip> [, adres ip] - tutaj definiujemy adres ip serwerów DNS jakie mają używać komputery w naszej sieci lokalnej. Np. option domain-name-servers 192.168.1.1, lub option domain-name-servers 194.204.159.1, 194.204.152.34.
option subnet-mask <maska podsieci> - maska podsieci jaką ma ustawić sobie komputer kliencki. Np. option subnet-mask 255.255.255.0.
option broadcast-address <adres rozgłoszeniowy sieci> - adres rozgłoszeniowy sieci (broadcast). Np. dla sieci 192.168.1.0/255.255.255.0 wygląda to tak: option broadcast-address 192.168.1.255.
option routers <domyślna brama> - adres domyślnej bramy w podsieci (gateway’a). Np. u mnie jest to 192.168.1.1, więc wpisuje: option routers 192.168.1.1.
#Definiujemy adresy przydzielane dla urządzeń po MAC-adresie
host PC-1 {
option name-host “PC-1″; #nazwa hosta
option hardware-ethernet 00:11:22:aa:44:bb; #MAC-adres urządzenia
fixed-address 10.192.0.24; #Przydzielony adres
}
host PC-2 {
option name-host “PC-2″; #nazwa hosta
option hardware-ethernet 01:41:f2:ba:71:01; #MAC-adres urządzenia
fixed-address 10.168.0.13; #Przydzielony adres
next-server 10.168.0.1 #adres serwera tftpd - jeżeli maszyna ma się bodować z sieci po PXE
filename “/tftpbot/pc2/bpbatch.P” #plik z bootloaderem - jeżeli maszyna ma się botować z sieci po PXE
option domain-name-servers 10.168.15.5, 10.168.0.7; #tu też można ustalić DNS’a
}
Dzisiaj na moim służbowym komputerze w pracy rozjechał mi się system operacyjny (Mandriva Linux 2008). Do tej pory na stacjach roboczych korzystałem z tej właśnie dystrybucji, dokładnie nie wiem dlaczego akurat z Mandrivy, ale chyba ze z tego względu, że jestem z natury leniwym człowiekiem a Mandriva oferowała mi zaraz po instalacji prawie kompletne, skonfigurowane środowisko pracy (wcześniej wypróbowałem też inne dystrybucje, m.in.: rodzina uBuntu, KateOS, Debian, Slackware). Niestety po niespodziewanym rozjechaniu się systemu trochę się na nią obraziłem i postanowiłem spróbować czegoś nowego. Poczytałem lekturę na www.jakilinux.org i wybór padł na openSUSE.
Instalator jest skonstruowany na wzór rodziny Win, czyli właściwie ogranicza się do podania loginu i hasła użytkownika oraz odpowiedzi na kilka prostych pytań. Większość sprzętu została automatycznie wykryta, jedynie problem był z kartą graficzną, ponieważ instalator zawieszał się na niej. W konsekwencji musiałem recznie zedytować xorg.conf dzięki czemu mogłem odpalić Suska w trybie graficznym. Dodałem dodatkowe repozytoria z binarkami i system gotowy. Co do działania samego systemu, to zdecydowanie na + w porównaniu do Mandrivy. System działa dużo szybciej a zarazem jest o wiele stabilniejszy. Ilość dostępnego oprogramowania jest tylko nieznacznie uboższa i nie stanowi to dla mnie większego problemu, ponieważ większość tego co potrzebuję jest dostębne z dystrybucją.
Podstawowym środowiskiem pracy jest KDE - czyli moje ulunione 
Po zainstalowaniu systemu cała konfiguracja jest skupiona w jednym miejscu i nazywa się Yast 2. Bardzo przyjemny graficzny konfigurator, poukładany bardzo funkcjonalnie i intuicyjnie. Niewątpliwą zaletą Yast’a jest to, że jest o wiele bardziej przwidywalny od DrakConf’a z Mandrivy i mniej więcej wiem jakich zmian w systemie mogę się spodziewać w wyniku jego działania.
Dzisiaj zaserwuję Wam proste zadanko ze znajomości HTML’a i JavaScript, czyli jak zrobić formularz HTML aby wyświtlał różne pola w zależności od wybranego przycisku “radio”. Przykład takiego formularza znajdziecie tutaj.
Najważniejsze elementy takiego formularza to:
- funkcja sprawdzająca wybrany przełącznik napisana w JavaScript:
<script language=”JavaScript”>
<!–
function sprawdz() {
for (var i = 0; i < document.forms['form1'].miejsce.length; i++){
if(document.forms['form1'].miejsce[i].checked){ var nr=document.forms['form1'].miejsce[i].value; }
var warstwa=document.getElementById(document.forms['form1'].miejsce[i].value);
warstwa.style.visibility=’hidden’;
}
var warstwa=document.getElementById(nr);
warstwa.style.visibility=’visible’;
}
//–>
</script>
- oraz sam formularz:
<form action=”formularz.html” method=”post” id=”form1″>
<input type=”radio” name=”miejsce” value=”wyb1″ OnClick=”sprawdz();”>
<input type=”radio” name=”miejsce” value=”wyb2″ OnClick=”sprawdz();”>
<input type=”radio” name=”miejsce” value=”wyb3″ OnClick=”sprawdz();”>
<br />
<div id=”wyb1″ style=”position: absolute; visibility: hidden;”>
Nazwa miejscowości <input type=”text” name=”miejscowosc” value=”">
</div>
<div id=”wyb2″ style=”position: absolute; visibility: hidden;”>
Przejście graniczne <select name=”placowka”>
<option value=”1″>PG 1</option>
<option value=”2″>PG 2</option>
<option value=”3″>PG 3</option>
</select>
</div>
<div id=”wyb3″ style=”position: absolute; visibility: hidden;”>
Nr znaku granicznego <input type=”text” name=”znak” value=”">
</div>
</form>
Analizę działania tego prostego skryptu pozostawiam dla Was.
Wielu z was z pewnością spotkało się z problemem polskich znaków w bazie danych MySQL, zwłaszcza po przenosinach na inny serwer. Jeżeli przenosicie bazę z wersji 4.x do 5.x lub wyższej, to problemy z kodowaniem macie jak w ruskim banku.
Po pierwsze musicie wiedzieć w jakim kodowaniu była stara baza. W przypadku polskiego języka najczęściej jest to latin2 czyli ISO-8859-2. W starej bazie robimy po prostu eksport do pliku sql. Po zalogowaniu do nowej bazy sprawdzamy czy domyślne kodowanie dla nowych tabel jest zgodne z naszymi oczekiwaniami. Możemy to zrobić w następujący sposób: logujemy się do PhpMyAdmin i klikamy na nazwie naszej bazy:
następnie wybieramy zakładkę Operacje:
i ustawiamy interesujące nas kodowanie, w większości przypadków będzie to latin2_general_ci
Teraz importujemy bazę z pliku. Jeżeli po zaimportowaniu bazy w PhpMyAdmin’ie rekordy wyświetlają się poprawnie a w aplikacji występują błędy w kodowaniu polskich znaków, to prawdopodobnie jest problem z odpowiednim połączeniem klient-serwer. Aby rozwiązać ten problem należy w aplikacji, zaraz po połączeniu z bazą, czyli po komendach mysql_connect i mysql_select_db wydać polecenie mysql_query(“SET NAMES ‘latin2‘ COLLATE ‘latin2_general_ci’ “)
Niedawno stanąłem przed koniecznością uruchomienia na maszynie z Windowsem zdalnego pulpitu linuksowego w oparciu o XDMCP. Rozpocząłem poszukiwania od zatrudnienia pana Google. Po wpisaniu frazy xdmcp client for windows wyświetliło mi się całe mnóstwo wyników. Po odrzuceniu rozwiązań komercyjnych pozostały mi dwa projekty: Cygwin XDMCP oraz Xming. Po kilku testach stwierdziłem, że oba narzędzia spełniają moje oczekiwania, jednak na stałe na maszynie Windowsowej zagościł Xming, dzięki bardzo przyjaznemu konfiguratorowi oraz możliwości tworzenia plików tzw. szybkiego startu.
Xming’a możesz ściągnąć z jego strony domowej.
Niedawno w firmie pokazało się kilka nowych drukarek, między innymi Xerox WorkCentre 5225. Jak zwykle w takich sytuacjach, gdy nie ma w CUPS’ie dostępnych sterowników do danego modelu drukarki, odwiedziłem stronę producenta. Ściągnąłem paczkę ze sterownikami pod CUPS’a. Po kilku godzinach męki nie udało mi się uruchomić drukarki. W akcie rozpaczy postanowiłem wypróbować inne sterowniki Xeroxa. Na pierwszy ogień poszły wypróbowane i działające sterowniki do Xerox’a WorkCentre Pro 123/128/133 PostScript - wybór tego sterownika okazał się strzałem w dziesiątkę - wszystko działa włącznie z obsługą dupleksu i kilku innych mniej ważnych funkcji.
W ramach eksperymentu postanowiłem zainstalować i pobawić sie systemem DesktopBSD. Był to mój pierwszy kontakt z rodziną BSD. Na samym początku instalator nie potrafił samodzielnie wykryć mojej karty graficznej (intel i815) po czym się zatrzymywał, ponieważ nie ma wersji instalatora w trybie znakowym. Po zalogowaniu się do shella odpaliłem xorgconfig i ręcznie skonfigurowałem serwer X’ów - instalator poszedł. Po zainstalowaniu i restarcie maszyny okazało się, że moja myszka dostaje jobla i skacze po całym ekranie (standardowa optyczna PS2) pomimo, że wybrałem właściwy model. Jako, że cały system dość długo się uruchamia w porównaniu do mojej obecnej Mandrivy spasowałem i BSD nie zagościł u mnie zbyt długo. Być może jeszcze kiedyś się za niego wezmę, obecnie skutecznie mnie do siebie zraził.
Podsumowując:
BSD z pewnością jest dobrym systemem do zastosowań serwerowych, próby przeniesienia go na desktopa mijają się z celem, ponieważ jego konfiguracja jest dość toporna - Linuks w podobnym stadium był jakieś 5 lat do tyłu. Jeżeli ktoś potrzebuje alternatywnego systemu na desktopa to zdecydowanie polecam mu wybrać którąś dystrybucję Linuksa. Z BSD warto poeksperymentować tylko jeżeli chcesz postawić serwer lub jeżeli jesteś pasjonatą i chciałbyś mieć komputer z innym systemem niż wszyscy.
W wolnej chwili zacząłem robić w firmie przegląd sprzętu i oprogramowania. Efektem moich poszukiwań okazał się komputer z ZUS’owskim programem Płatnik, który od 5 lat nie był przeinstalowywany i nie były robione kopie zapasowe bazy danych - taka bomba zegarowa. Płatnik na tej maszynie był instalowany przez mojego poprzednika, który oczywiście nie zostawił mi hasła do bazy. Na moje szczęście baza do Płatnika została założona bez większych zabezpieczeń i można było się do niej dostać używając autoryzacji Windows. Po krótkiej lekturze dokumentacji Płatnika oraz narzędzia osql zrobiłem zrzut bazy do pliku wpisując komendę:
osql -S “NAZWA_KOMP\PLATNIK” -E -Q “BACKUP DATABASE PLATNIK TO DISK =’D:\backup\platnik_mssql.dat’ WITH NAME =’platnik_mssql’, FORMAT”
Idąc za ciosem na innej maszynie przetrenowałem instalowanie Płatnika i przywracanie bazy z backupu. Najpierw zainstalowałem Płatnika wraz z dostarczonym silnikiem MSSQL, następnie korzystając z kreatora założyłem bazę (dostęp do bazy ustawiłem na autoryzację windows) o nazwie platnik. Przywrócenie bazy wykonałem poleceniem:
osql –S “NAZWA_KOMP\PLATNIK” -E –Q “RESTORE DATABASE platnik FROM DISK =’D:\backup\platnik_mssql.dat’ WITH REPLACE”
Jak będę miał chwilę czasu, to spróbuję zainstalować Płatnika i bazę MSSQL na osobnych maszynach.
Ostatnie komentarze